Menkıbeler

Abdüllatif Uyan

Kabr-i şerîfi Gönen'de bulunan Paşa Dede hazretlerine bir genç gelip talebe olmuştu...
Ancak, bir müddet geçti.
Nedense soğudu ilimden.
Kötü arkadaşlara uydu.
Ve bir gece terk etti dergâhı. Ancak Paşa Dede farkındaydı bunun. İstemedi onun ayrılmasını. O istemeyince o da gidemedi.
Şöyle ki;
Genç, dergâhtan ayrılmış gidiyordu ki “hocasının sûretini” gördü karşısında. Kollarını iki yana açmış, yol vermiyordu geçmesine.
Genç, şaşkındı!
Kendi kendine; “Hayâl mi görüyorum. Hocamın gece vakti ne işi var buralarda?" dedi.
Ve devam etti yoluna.
Ancak birkaç adım gitti.
Yine gördü hocasını.
Büyük velînin sûreti, bütün heybetiyle yine karşısındaydı!
Korkup, yumdu gözlerini!
Açtığında yine gördü onu.
Kendi kendine;
“Hocam gitmemi istemiyor" diye düşündü.
Ve geri döndü.
Hocası, onu görünce sordu:
“Gidemedin mi evlât?”
“Göndermediniz hocam.”
“İyi ki döndün oğlum, ayrılmana razı değildim.”
“Affedin hocam.”
“Bir şartla affederim. O kötü arkadaşları terk edeceksin!”
“Başüstüne” dedi ve terk etti onları.
Bir müddet sonra icâzetini alıp döndü memleketine...