Yaradan nasip ederse...

Yaradan nasip ederse...

Yoksul bir şeyh, kör bir ihtiyarın evine misafir olur. Evin duvarında asılı duran bir Kur’ân-ı kerim vardır. Şeyh bu duruma hayret eder, çünkü evde kör bir ihtiyardan başka kimse yaşamıyordur ama bir şey de söylemez.

Bu düşünceyle yatıp uyur. Gece yarısı Kur’ân-ı kerim sesiyle yatağından sıçrayıp uyanır. Kör ihtiyar, Kur’ân-ı kerimi önüne almış okuyordur. Üstelik okuyuşunda en ufak bir yanlış olmadığı gibi bir yandan da parmağıyla okuduğu satırı takip etmektedir. Şeyh şaşırır, daha fazla dayanamayarak bunun hikmetini sorar. İhtiyar âmâ tebessümle “Dostum, Allahü tealanın kudretinin büyüklüğü yanında, benim hâlimin şaşılacak nesi var? O diledi mi sebepli veya sebepsiz yaratır. Allahü tealaya yalvardım. ‘Yâ Rabbi! Ben Kur’ân okumayı her şeyden çok seviyorum. Kur’ân okuduğum zaman gözlerime nur ver. Âyetlerini duraklamadan, yanlışsız okuyabileyim.’ Rabb’im duamı kabul etti. Ne zaman Kur’ân-ı kerimi elime alsam, Rabb’imin lütfuyla gözlerim açılır, harfleri görürüm” der.

 

24.05.2019 - 06:59