Menkıbeler

Abdüllatif Uyan

Peygamber Efendimizi, bizzât Allahü teâlâ yetiştirdi.
Nitekim kendisi;
“Beni Rabbim terbiye etti, yetiştirdi" buyurmuştur.
O, bir ömründe, hiçbir mümine sert bakmamıştır.
Kötü söylememiştir.
Hattâ kâfirlere bile.
Şöyle ki:
Ona inanmadılar.
Mekke’den sürdüler.
Hattâ öldürmek istediler.
Yine de onlara kızmazdı.
Onlar için en fazla;
"Bilmiyorlar, bilseler böyle yapmazlar" buyururdu.
Ondan bir şey isteselerdi.
O şey varsa verirdi.
Yoksa cevap vermezdi.
● ● ●
Bir gün, yalnız başına bir yerde oturuyordu.
Azılı müşriklerden Nadr bin Hâris onu gördü.
Hemen kılıcını çekti.
Ve üzerine yürüdü.
Yaklaşınca, birden durdu.
Kılıcını yana fırlattı.
Ve hızla geri kaçtı!
Ebû Cehil sordu:
"Yâ Nadr, ne oldu sana?”
"Sorma, tam Muhammed'i öldürecektim ki, iki (arslan) peydah olup bana saldırdılar! Kaçmasaydım beni parçalayacaklardı!” dedi.
Ebû Cehil güldü.
Ve kaygısızca;
"Aldırma, bu da onun bir sihridir işte" dedi.