Menkıbeler

Abdüllatif Uyan

Müşriklerden beş kişi vardı ki, Efendimizi her gördükleri yerde alaya alır, Onu üzerlerdi.
Bir gün Hazret-i Cibrîl geldi.
Ve Efendimize;
"Yâ Muhammed, seni incitenleri bana göster!" dedi.
Efendimiz etrâfa baktı.
Onlardan birini gördü.
Ve onu gösterip;
“İşte, birisi şu!" buyurdu.
O, Velîd bin Mugîre idi.
Melek, onun bacağına bir baktı.
Ve yine sordu ki:
"Başka kim var?"
Az sonra Âs bin Vâil göründü.
Efendimiz, “Biri de şu!” dedi.
Melek, onun da karnına baktı.
Sonra diğer üçü göründüler.
Melek, birinin gözüne baktı.
Birinin başına baktı.
Birinin de karnına nazar etti ve "Müsterih ol, bunlar cezâlarını bulacaklar!" dedi.
Ve öyle de oldu.
Velîd'in bacağına demir girdi!
Bacağı, deve boynu gibi şişti.
Ve şiddetli sancıyla ölüp gitti!
Esved'in iki gözü de kör oldu.
Cebrâil aleyhisselâm, bunun kafasını bir ağaca vura vura canını Cehenneme yolladı!
Sıra, öbür Esved deydi.
Onun da yüzü karardı.
Öyle ki, simsiyah oldu.
Bu hâlde iken eve geldi.
Ailesi onu tanımayıp kovdular.
O da kahrından intihar etti.
Hâris, tuzlu balık yedi.
Ne kadar su içtiyse de kanmadı.
Ve çatlayıp helâk oldu!..